AZINLIKTA KALDI KALBİMİZ

                                        Uğur Yücel'e
Gün gelir konuşur insanın kendi sesi
Parlamaya başlar herşey
Adımızın altına sıkıştırdığımız herşey
Gökyüzü, kanaviçe, naftalin
Paylaştığımız ne varsa, unutulmaya yüz tutan
Odalarda, oralarda yahut çocuk parklarında

İzlerimizi aradım
Yağmur sularının ve çığlıkların doldurduğu

Düşündüm
Yıkılan güzel şeylerin
Dışımıza dökülen kırıkları mı
Çok ses çıkarır
Yoksa
İçimize dökülen kederleri mi

Düşündüm
Bir şey ne kadar unutulmuşsa
O kadar hatırlanır

Düşündüm
Mutluluklar alınmış çocuklar ödenmiştir

Düşüm dün
Birbirine karışmış elma bahçelerimiz
Yatarken fırçalanmış dişlerimiz vardı

Düşüm dün
Öğretmenden çok, şiir girerdi dersimize

Düşüm dün
Komşulardan çok sinema otururdu mahallemizde
Çatlak Şoray otururdu
Sultan Şoray otururdu
Türkan Şoray otururdu

Düşüm dün
Öz amcalarımızı ozanlardan seçerdik
Akrabalarımızı Sait Faik'le Neyzen Teyfik'le
Arkadaşlarımızı Can Yücel'le Arif Keskiner'le donatırdık

Şimdi
İçimizden geçen elma bahçeleri durdu
Parlayan herşey durdu
Fahriye ablasız kalmış bir mahalle çıkmazıyız
Adımız
Yalnızlık civarında bir yerlere taşındı
Azınlıkta kaldı kalbimiz

Muzaffer Özdemir (Gökyüzü Bahaneydi 1992 Sayfa : 12-13)

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |