ÖNSÖZ

Ben şansına münhasır bir adamım
Ben şairim efendi
Ne söylesem, şiiri lisan ederim
Hadi, takıl peşime
Uçulmayan gök kalmasın
Sonsuzu şaşırtalım…

Muzaffer Özdemir

* * * * *

YİTİK ZAMAN

Ben bir yitik zamanım annemden düştüm
Gerçek boyundaydım ama, düş tüm
Uyanmadı kimse beni kendi koynumda kaldım
Seni aralamakla
Sen bile olmayan seni aramakla geçti ömrüm

Yalnızdım
Bir kuşun çocukluğuydum, uçtum uçtum uç tum
Ne kadar uç tum, ne kadar uçuk ne kadar uçarı
Bu soruları eksem, Cemal Süreya kızar mı?
Sevgilimi üzer miyim, şiiri üzer miyim?
Çocukluk kalplerimizden oluşsa sözler
Açık açık konuşsak
Aynalarda kendimize göründüğümüz gibi
Sizi üzer miyim?

İlkokuldan başlasa ellerimiz sevmeye
Bütün dersler sevmek olsa hayatımızda
Hiç kimsenin kalbini sınıfta koymasalar
Sizden geçer miyim?

Küllerinizi üfürdüm gözlerime kaçtınız
Düş gibi sevdim sizi

Muzaffer Özdemir

* * * * *

AZINLIKTA KALDI KALBİMİZ

Gün gelir konuşur insanın kendi sesi
Parlamaya başlar her şey
Adımızın altına sıkıştırdığımız her şey
Gökyüzü, kanaviçe, naftalin
Paylaştığımız ne varsa, unutulmaya yüz tutan
Odalarda, oralarda, yahut çocuk parklarında

İzlerimizi aradım
Yağmur sularının ve çığlıkların doldurduğu

Düşündüm
Yıkılan güzel şeylerin
Dışımıza dökülen kırıkları mı
Çok ses çıkarır
Yoksa
İçimize dökülen kederleri mi

Düşündüm
Bir şey ne kadar unutulmuşsa
O kadar hatırlanır

Düşündüm
Mutluluklar alınmış çocuklar ödenmiştir

Düşümdün
Birbirine karışmış elma bahçelerimiz
Yatarken fırçalanmış dişlerimiz vardı

Düşümdün
Öğretmenden çok şiir girerdi dersimize

Düşümdün
Komşulardan çok sinama otururdu mahallemizde
Çatlak Şoray otururdu
Sultan Şoray otururdu
Türkan Şoray otururdu

Düşümdün
Öz amcalarımızı ozanlardan seçerdik
Akrabalarımızı Sait Faik’le Neyzen Tevfik’le
Arkadaşlarımızı Can Yücel’le, Arif Keskiner’le donatırdık

Şimdi
İçimizden geçen elma bahçeleri durdu
Parlayan her şey durdu
Fahriya Abla’sız kalmış bir mahalle çıkmazıyız
Adımız
Yalnızlık civarında biryerlere taşındı
Azınlıkta kaldı kalbimiz

Muzaffer Özdemir

* * * * *

ŞİİR VEYA TÜRKÜ KERE


On veya, yüz veya
Bin veya kere
Ezberlenmeli kere okunmalı şiirler
Çığlık kere söylenmeli bir türkü

Dön veya, döne döne veya
El veya, el ele kere
Mendil kere çekilmeli halaylar
Meydan kere çalınmalı mor zurna

Şiir veya, türkü veya
Mendil el ele kere
Meydan ne güzel meydan
Elde var davul

Muzaffer Özdemir

* * * * *

GÜNEŞ

Koştum sana geldim üryan-ı güneş
Leyla’ya Mecnun’a Kerem gile eş
Aşk pahalı amma acısı beleş
Bu ateşi giyinmeyecek misin

Büyük ozanların içli sesinden
Büyük adamların boylu sözünden
Bunca acıları diken terziden
Bir türküyü dinlemeyecek misin

Korkarım üşürsün avucumda saklan
Cana çok yakın ol tene uzaklan
Serçeşme gözünde yıkanda paklan
Sen bu dem-i demlenmeyecek misin

Koştum sana geldim çağlayan aşktan
Sonsuzluğun kıyısından uzaktan
Oyadan dantelden bir ince tığdan
Yastığına işlemeyecek misin

Muzaffer Özdemir

* * * * *

AŞK DOKUNA DOKUNA

Alnın:
Güneşin doğarkenki hali
Tan vakti
Tam vakti

Sesin:
Sen sus dudakların konuşsun

Dudakların:
Denizler nehirlerin bittiği yerden başlar

Gülüşün:
Bir çocuk cebindeki misketleri karıştırıyor
Bir çiçek bahçe açıyor

Kokun:
Ben bitince ten söylesin

Hasretin:
İki gözüme iki avuç kum kaçıyor geceleri

Muzaffer Özdemir

* * * * *

NASILSAN ÖYLE GEL

Bir eli semadan nuru topluyor
Bir eli topraktan narı topluyor
Kelâmında “ne olursan gel” diyor
Umutsuzluk kapısı değildir diye

Çok şiir nakışlı sözümle geldim
Gamsız gasevetsiz özümle geldim
Ayaklarım çöktü dizimle geldim
Umutsuzluk kapısı değildir diye

Çok günah işledim tövbelerim var
Çok tarla işledim öbelerim var
Burcu burcu açmış segilerim var
Umutsuzluk kapısı değildir diye

Testine annemin sütünü koydum
Süzülmüş sözlerin setini koydum
Eşiğine yüzümün izini koydum
Umutsuzluk kapısı değildir diye

Muzaffer Özdemir